Za pół roku decyzja będzie wyglądać dziwnie: „czemu, u licha, wzięliśmy droższego wykonawcę?” Jeśli powód nie został zapisany, zostają dwie złe opcje: zaufać mglistemu wspomnieniu albo spierać się od początku. Lekarstwo kosztuje jedno zdanie w momencie decyzji: nie tylko co wybrałeś, ale dlaczego.
Decyzje same odrywają się od powodów
Wynik się zapisuje, bo trzeba według niego działać — rozumowanie zostaje w rozmowie, która je zrodziła. Później zostaje sam wynik, odarty z ograniczenia, które go wymusiło: terminu, który istniał, budżetu, którego nie było, osoby, która była niedostępna.
Uchwyć „ponieważ” w jednym zdaniu
„Wybraliśmy Kowalskiego — droższy, ale jedyny, który może zacząć przed wrześniem.” To pełny zapis decyzji: wybór, kompromis, rozstrzygające ograniczenie. Nagrany głosowo po telefonie kosztuje dziesięć sekund. Nazwij odrzuconą alternatywę, rozstrzygające ograniczenie i — przy wspólnej decyzji — kto się zgodził.
Materiały pod ręką — i uczciwy powrót do sprawy
Zdjęcie wyceny, wątek porównania, nagranie z wątpliwościami, powiązane z notatką decyzji, zamieniają „chyba mieliśmy powody” w sprawdzalną teczkę. A gdy okoliczności się zmieniają, zachowany powód mówi, czy decyzja też powinna się zmienić: „wybraliśmy dla wrześniowego startu” podlega rewizji, gdy tylko wrzesień się przesuwa. Bez powodu każdy powrót zaczyna się od zera.
Zapisz wybór, odrzuconą alternatywę i ograniczenie, które przesądziło — i podepnij dowody. Jedno zdanie teraz oszczędza ten sam spór co pół roku.