Wanneer een assistent antwoordt op basis van je eigen notities, is de inzet anders dan bij gewone chatbotfouten. Een fout antwoord herschrijft hier je verleden: een toezegging die je nooit deed, een beslissing die je in werkelijkheid terugdraaide. Vertrouwen in een persoonlijke AI is geen gevoel — het is een checklist, met vier punten.
Zichtbare bronnen en eerlijke chronologie
Elke bewering hoort te wijzen naar de notities die haar dragen — te openen, met datums en fragmenten. Bronnen bewijzen het antwoord niet alleen, ze begrenzen het: zien dat een conclusie op twee januarinotities rust, vertelt even duidelijk wat het systeem níét weet. En omdat een persoonlijke geschiedenis vol wendingen zit, betekent de maartbeslissing citeren óók de juninotitie tonen die haar omverwierp.
Aannames gemarkeerd als aannames
Soms geven de notities geen volledig antwoord, en overbrugt een behulpzaam systeem het gat met gevolgtrekking. Dat is prima — als de naad zichtbaar blijft.
- 'Je notities zeggen X' moet betekenen dat de notities écht X zeggen.
- 'Waarschijnlijk Y, op basis van…' markeert de gevolgtrekking aan het werk.
- 'Je notities dekken dit niet' is een volledig en eerlijk antwoord.
- Tegenstrijdig bewijs wordt getoond als conflict, nooit stilletjes beslecht.
Correcties die beklijven
Je zult fouten vinden: een verkeerd toegeschreven citaat, een verouderde conclusie. Vertrouwen overleeft alleen als de correctie ergens heen kan: herstel het record, en toekomstige antwoorden weerspiegelen dat herstel. Een assistent die een al gecorrigeerde fout herhaalt, heeft bewezen dat controleren zinloos is — en controleren is de hele basis van de relatie.
Loop, vóór je op een antwoord over je eigen geschiedenis vertrouwt, de checklist na: zie ik de bronnen, ligt het nieuwste bovenop, zijn gissingen gemarkeerd en blijft mijn correctie staan? Vier keer ja is een geheugen. Alles daaronder is een vloeiende gok.