Elke vraag van een assistent verbruikt een beperkte hulpbron: je bereidheid om onderbroken te worden. Te zelden vragen laat dubbelzinnige notities verstenen; te vaak vragen laat de functie uitzetten. De echte ontwerpvraag is niet hoe je vraagt — maar wanneer een vraag haar prijs waard is.
Wanneer een vraag haar plek verdient
De sterke gevallen delen twee eigenschappen: de onduidelijkheid gaat er later toe doen, en alleen de auteur kan haar oplossen.
- Een onoplosbare verwijzing in een notitie met waarschijnlijk toekomstig nut: 'vraag hem' — er zijn drie kandidaten.
- Een toezegging zonder eigenaar of datum: een belofte die niet veilig een taak kan worden.
- Een tegenspraak met eerdere notities: het besluit van vandaag keert dat van vorige maand om — welk geldt?
- Media zonder doel: een bewaarde foto of link waarvan de reden over een week weg is.
Wanneer zwijgen juist is
De meeste notities verdienen helemaal geen vraag. Ze ondervragen maakt van een geheugenhulpmiddel een corvee.
- Het antwoord is af te leiden uit bestaande notities of duidelijke context.
- De inzet is laag: een vluchtige gedachte, een boodschappenitem.
- De gebruiker is aan het vastleggen — onderbreek nooit het schrijven of opnemen zelf.
- Over deze notitie is al één keer gevraagd. Eén vraag per notitie.
Nooit tijdens, zelden erna — en de gebruiker traint de drempel
Het juiste moment is een rustig moment: kort na het vastleggen, maar nooit erbinnen — een stille wachtrij die de gebruiker bekijkt wanneer die wil, geen pop-up die de gedachte kaapt. Elke weggeklikte vraag is feedback dat de lat te laag lag; elke beantwoorde bevestigt haar. Een assistent die niets leert van genegeerde vragen wordt uiteindelijk zelf genegeerd.
Vraag alleen wat de toekomst nodig heeft, wat alleen de auteur weet, slechts één keer en nooit midden in een gedachte. Elke vraag die deze test niet haalt, is wrijving met een behulpzaam masker.